เราเป็นคนมีจุดอ่อนอย่างร้ายกาจอยู่สองเรื่อง

1. เรื่องสุขภาพ
2. เรื่องเมื่อเดือนเมษาและกันยา

และทั้ง ๆ ที่เราก็มีจุดอ่อนเพียงสองจุดเท่านั้น ที่สะกิดเมื่อไหร่น้ำตาจะไหล ที่คิดถึงเมื่อไหร่ก็จะงอแงคร่ำครวญถึงสิ่งที่กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วเหมือนเด็ก ๆ

ทั้ง ๆ ที่นอกจากสองเรื่องนี้ เราแข็งแรงสบายดี สุขภาพจิตสมบูรณ์ จะทำร้ายอะไรเราสักเท่าไหร่เราก็สามารถยิ้มให้ได้อย่างไม่ย่อท้อ

แต่ทำไมคน ๆ นั้นถึงได้เลือกที่จะทำร้ายตรงจุดอ่อนสองข้อของเรา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เราจะกลับมาคุยดี ๆ กันเท่าไหร่
สุดท้ายมันก็จะลงเอยอย่างเดิมซ้ำ ๆ ซ้ำ ๆ อยู่เรื่อยไป

แค่สองข้อขอเราไม่ได้เหรอ...
ทั้ง ๆ ที่สำหรับเขา เราสามารถทำอะไรในโลกนี้ให้ได้ทุกอย่าง


เราทำได้ทุกอย่าง แค่แลกกับการช่วยดูแลเรา และฟังเราร้องไห้ถึงเรื่องที่เธอคิดว่าไร้สาระ (แต่สำหรับเรา มันก็มีค่าเหลือเกิน)


หรือแท้จริงแล้ว เราไม่มีสิทธิ์เรียกร้องขออะไร?
แล้วเมื่อเทียบกับความหวังดีทั้งหมดที่เรายื่นให้เขาไป มันยุติธรรมแค่ไหน?



บางทีกวางก็ควรตื่นซักที..



เข้าใจบ้างไหมว่าเราไม่มีเขาแล้ว