พี่ตี๋อาย... บอกให้หาอะไรมาอัพทับหน่อย เขิน...
จัดไป 55555+
: Walk Along.. even Tomorrow
เสียงเครื่องดนตรี 3 - 4 ชิ้นยังคงส่งเสียงหึ่ง ๆ อยู่รอบตัวผมเมื่อโปรดิวเซอร์ประกาศให้พักได้เป็นเวลา 30 นาที ถึงแม้ในใจจะไม่เข้าใจขนาดไหนก็เถอะ ว่าเจ้าพวกนั้นเอาเรี่ยวแรงมากมายมาจากไหน ถึงได้ขมักเขม้นซ้อมต่อแบบนั้น แต่ตัวผมก็ยังเป็นคนที่อยู่ในโอวาทของโปรดิวเซอร์มากที่สุดอยู่ดี
เพราะตอนนี้ผมเลื่อนเก้าอี้มานั่งเปิดแลปทอปตัวโปรดของผมเองที่ถูกตั้งทิ้งไว้เฉย ๆ มา 3 วันเรียบร้อยแล้ว...
ความคิดถัดจากการเช็ค e-mail ที่แฟนเพลงส่งให้ผมผ่านเว็บ wumf.com คงจะเป็นการเขียนข้อความอะไรซักหน่อยลงในเซ็กชั่น words ของตัวเองแน่ ๆ อย่างที่ผมมักทำประจำในช่วงหลัง ๆ.... และมันก็คงจะเป็นอย่างนั้น ถ้าเจ้านั่น....... เจ้าคนที่มักจะกวนประสาทผมด้วยใบหน้าอันเรียบเฉยของมันตลอด 24 ปีที่ผ่านมา
ถ้ามันไม่ได้อุตริส่ง mail ลึกลับมาหาผมซะก่อน
ผ่านทาง inbox ของแฟนคลับซะด้วย...
บ๊ะ!! เล่นอะไรของมันวะ!!!
ผมคิดพลางหัวเราะเอิ๊ก ๆ อยู่หน้าจอแลปทอปคนเดียวเมื่อเห็นชื่อมันขึ้นหราอยู่เป็นส่วนหนึ่งในกองจดหมายอีเมล์จากแฟนเพลง (ที่ส่วนใหญ่มักเป็นสาว ๆ) แถมยังทำสิ่งที่ผมไม่เคยคิดว่ามันจะทำมาก่อน นั่นคือการลงชื่อตัวเองว่า........ INORAN ♥
ไอ้ความคิดจะใส่สัญลักษณ์ชวนเลี่ยนไว้ข้างหลังชื่อน่ะ... ไปเอามาจากไหน
ถึงตอนนี้ไม่ค่อยแน่ใจแล้วแหะว่าที่ตัวเองหัวเราะอยู่นี่มันเพราะอะไร....
เอาเถอะ! ยังไงก็ตาม ผมจะให้เกียรติเปิด e-mail ของเจ้านี่เป็นคนแรก ในฐานะที่ไหน ๆ มันก็อุตส่าห์ส่งมาหาผม ทั้งที่ได้ข่าวว่ายุ่งหัวหมุนอยู่พอกัน
ถึงมือไม้จะสั่นนิดหน่อย.. แต่ก็คงเป็นเพราะอากาศในสตูดิโอที่หนาวเกินไป... เฮ้ย! อย่าคิดมากน่า....
ข้อความของเจ้านั่นไม่มีอะไรเลย นอกจากส่ง url หนึ่งมาให้ผม ตามด้วยคำลงท้ายว่า "เปิดให้ได้นะ ♥"
ป่วยรึเปล่าน่ะคิโย?!
ผมคิดพลางหัวเราะหึ ๆ อีกรอบจนคราวนี้ MASA เงยหน้ามามอง
"ใครกันน๊า... ทำให้ Junjun อมยิ้มหน้าแดงแบบนั้นได้" ดันถูกเห็นได้ซะฉิบ!! ผมเหลือบตามองเพื่อนร่วมวงคนหนึ่งก่อนจะแสร้งปั้นหน้าขรึมออกมาแทนที่.. แต่ดูเหมือนทำได้ยากเย็นเหลือเกินแหะ?
"เปล่านิ่..."
ว่าแล้วมือขวาก็จัดแจงคลิกลงบน url นั้นทันที.... อะไรของมันน่ะ... ผมมอง url ที่เป็นส่วนหนึ่งของ youtube อย่างสงสัย.. หรือจะเป็นวีดีโอโปรโมทซิงเกิ้ลใหม่ของมัน?
แต่ก็ไม่เห็นจะเคยรู้เลยนี่หว่าว่าทำ..... เอ๊ะ หรือเจ้านั่นปิดบังผม?!
เลิกเดาแล้วเปิดเลยดีกว่า!!!
http://www.youtube.com/watch?v=skOtbJwovOo
ไม่ต้องใช้ความอดทนรอนานมากนัก เมื่อสายแลนอินเตอร์เนทที่ผมลงทุนดึงมาจากข้างฝาผนังทำหน้าที่ของมันแบบไม่ขาดตกบกพร่อง หน้า page โหลดอย่างฉับไว เมื่อภาพส่วนหนึ่งใน PV walk along ของผมโชว์หราอยู่ในบทเริ่มต้นของวีดีโอ
แต่ทันทีที่คลิกปุ่ม play ผมก็แทบตกเก้าอี้หน้าหงาย!!!!
ใครทำวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
นี่เป็นความคิดแรกที่พุ่งเข้าชกซีกสมองข้างซ้ายของผม ก่อนหมัดลุ่น ๆ ที่ 2 - 3 - 4 และ 5 จะตามมา ผมรีบกดปุ่มปิดเสียงแลปทอปเป็นการใหญ่ไม่ให้ใครได้ยิน และกว่าจะตั้งสติได้มันก็จบลงเสียแล้ว
ดังนั้นผมจึงต้องเปิดมันใหม่... อย่างระมัดระวัง.... มาก ๆ
หูฟัง ipod ที่เดิมเสียบคาอยู่กับเครื่องถูกปลดประจำการมาใช้กับแลปทอปแทนที่.. แม้จะรู้ว่าการใช้ร่วมกันมันไม่ดีก็เถอะ
ครั้งนี้ผมตั้งใจดูและฟังวีดีโอนี้มากกว่าเดิมด้วยใบหน้าที่ถ้าใครผ่านมาเห็นคงจะหาว่าประหลาดที่สุดในโลก.. ผมว่าผมเลิกกลั้นยิ้มแล้วยิ้มกว้าง ๆ อย่างที่ใจอยากทำไปเลยดีไหม... แต่ขืนทำแบบนั้นคนในสตูดิโอต้องหาว่าผมบ้าแล้วแห่กันมาขอดูบ้างแน่ ๆ
เรื่องอะไรล่ะ!! อายนะเฟ้ย!!!!
นั่นจึงเป็นต้นเหตุของการกลั้นยิ้มจนแก้มแทบแตกเป็นลูกโป่งบวมแก๊สของผม
ส่งอะไรมาให้ลำบากจริง ๆ นะอิโนรัน!!!!!!!!!!!!!!
หึหึหึ...
"อ้าวเฮ้ย!! J ไปไหนวะ!!!?" เสียงโหวกเหวกของโค-โปรดิวเซอร์ไล่ตามหลังผมเมื่อเห็นว่าอยู่ดี ๆ ก็ผุดลุกออกไปโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า แต่สิ่งที่ผมตอบเขากลับไปมีเพียงรอยยิ้มเท่านั้น
ทำอย่างอื่นไม่ได้แล้วจริง ๆ นะเนี่ยตอนนี้...
'ตรู้ดดด... ตรู้ดดดด... ตรู้ดดดดด... ตรู้ดดด' ... หลังจากที่ใช้ความคิดวนกลับไปกลับมาว่าจะทำแบบนี้ดีหรือไม่.. ในที่สุดเสียงรอสายนั้นก็คือคำตอบ...
ผมกลั้นลมหายใจรอฟังเสียงที่ตรึงแน่นอยู่ในความทรงจำมากที่สุด พลางทบทวนตัวเองไปด้วยว่าจะคุยอะไรกับเขาดี
'ตรู้ดดด... ตรู้ดดดด... ตรู้ดดดดด...' เสียงนี้ดังอยู่ในลำโพงโทรศัพท์ซักพักเห็นจะได้.. และถ้าเป็นผมในเวลาปกติ คงไม่มีทางรอจนมันตัดสายไปอย่างนั้น
สุดท้ายความกล้าทั้งหลายทั้งปวงที่อุตส่าห์รวบรวมมา กลับกลายเป็นแค่ความกล้าที่จะคุยกับระบบฝากข้อความอัตโนมัติ... ก็เท่านั้นเอง
'ติ๊ด.... อิโนะ.. ฉันเองนะ แกส่งอะไรมาวะ ลัทธิว่ะ ฮ่า ๆๆๆ
แต่แกรอได้ไหมวะ... ถ้างานนี้เสร็จเราเจอกันได้ไหม.... แกรอได้ปะวะ....
อยากเจอว่ะ..... ติ๊ด'
"รอไม่ได้เว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงทุ้มนั่นดังทันทีที่โทรศัพท์มือถือถูกพับฝาลง ชวนตกใจอย่างกับโดนผีหลอก แต่ทันทีที่ใบหน้ายียวนของเพื่อนตัวเองปรากฏอยู่ตรงหน้า ทุกอย่างดูราวจะกลายเป็นสีขาวโพลนไปหมด
"ดองเมล์กุไว้ใน inbox ตั้ง 3 วันยังมีหน้ามาบอกให้รอต่ออีกนะ..." ร่างเล็กกว่าที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็คุ้นตาไปหมดสาวเท้าเข้ามาใกล้ผมก้าวหนึ่ง
"ออกไป walk along ยืดเส้นยืดสายด้วยกันซักหน่อยได้ไหมล่ะ.. พี่ชาย"
明日へと続く かけがえのない
すべてが 癒えるまで
Don't make it end______________________________.
**Hed Notes : เริ่มด้วย walk along จบด้วย dreamlife (ไรของมึงวะเห็ด) ออกไป walk along กันซักหน่อยดีไหมล่ะ พี่ชาย ;)
ก็แค่นิสิตฝึกงานที่ว่างงานในวันหยุด และรัก JI สุด ๆ
เอาล่ะ!! สัญญากะตัวเองว่าคืนนี้จะเปิดมาฟุยุดู (แน่ใจนะว่าไม่หลับก่อน?) โอเค.. จะพยายาม 555 (สามทุ่มครึ่งผ่านไป มาฟุยุยังไม่ถูกแกะ)
ปล. Walk Along มันโหลอะ เลยเติมให้อีกหน่อย (เสี่ยวเลยคราวนี้) T___T
ปปล. JI หรือ... IJ.... เอาให้แน่... เห็ด.. ก็ไม่รู้... เหมือนกัน -*-
*หมายเหตุ : เผื่อใครไม่เกท... วีดีโอนั้นเป็นภาพ PV walk along ของ J ที่เอาเพลง walk along ของ INORAN ใส่ลงไปค่า... (เข้าใจทำนะ ใครฟะ จะฝาก FedEx ส่งจูบไปให้ซักกล่อง) งี้แหละ... ทำเพลงชื่อเหมือนกันในเวลาไล่เลี่ยกันคนเค้าก็สงสัยอย่างเง้.... (ตั้งใจก้อบอกเหอะลุง หนูรับได้ ฮา.....)
edit @ 16 Mar 2008 21:45:36 by เห็ด
