ธีสิสเส็ดแล้ว!!!
โลกแห่งความเป็นจริงใกล้เข้ามาทุกที
อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบ.. เราก็จะไม่ใช่นิสิต.. น้องก็จะเรียกเราว่า "พี่บัณฑิต"
แล้วพ่อกับแม่ก็จะบอกใครต่อใครว่าลูกสาวเรียนจบแล้ว....
กุเครียดว่ะ
เรียนจบแล้วจะทำอะไรต่อ????
ตลอดเวลาที่เรียนมา หรือตลอดเวลาที่รู้จักกับตัวเองมา ก็บอกตัวเองว่าอยากทำงานในสำนักพิมพ์มาตลอด อยากเป็นกองบรรณาธิการ อยากอยู่กับหนังสือสนุก ๆ ทำหนังสือสนุก ๆ ให้คนอื่นอ่าน
แต่ไอ้อาชีพแบบนี้รายได้ก็ย่ำแย่ซะเหลือเกิน...
อุดมการณ์กินไม่ได้ แต่ถ้าไม่มีอุดมการณ์เราจะอยู่ไปทำไม?????
เพื่อน ๆ บอกจะเรียนต่อ.... มันจะเรียนต่ออะไรกันวะ??? รู้กันแล้วเหรอ????
ทำไมมีกุไม่รู้อยู่คนเดียว.... แต่ให้เรียนต่อคงไม่เอา อายุปูนนี้แล้วจะให้แบมือขอตังแม่ไปโรงเรียนอีกคงกระดาก
อีกไม่กี่เดือนก็จะหมดเวลาขอตังที่บ้านแล้ว อยากทำงานได้เงินเยอะ ๆ อยากเป็นคนจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่าโทรศัพท์ค่าอินเตอร์เนท ค่าสาธารนูปโภคในบ้าน
อยากซื้อรถใหม่ให้พ่อกับแม่ อยากทำบ้านใหม่ให้พ่อกับแม่ อยากให้พ่อกับแม่อยู่สบาย ๆ อยากทำงานมีตังเยอะ ๆ พ่อจะได้หยุดวิ่งรอกที่โรงงานซักที แม่ก็จะได้ไม่ต้องเข้าเวรเข้ากรรมบ่อย ๆ
ลูกอย่างกวางจะทำได้แค่ไหนนะ?
แล้วกุต้องเป็นอะไรวะ ถึงจะทำสิ่งที่พูดมาทั้งหมดได้???????????????
ปล. อุดมการณ์กินไม่ได้ ทำให้พ่อกับแม่มีความสุขก็ไม่ได้.. แล้วถ้าพ่อกับแม่ไม่มีความสุข เราจะมีความสุขเหรอ?
หนทางข้างหน้ายังดูเลือนลาง ของบางอย่างก็ต้องตัดใจ
