อ่าา... ปีใหม่ใกล้เข้ามา (มาก ๆ) แล้ว ชีวิตก็ยังคงดำเนินอย่างราบเรียบเหมือนเดิม (ไม่มีโปรแกรมอะไรเป็นพิเศษ)
เมื่อวานก็ออกไปตะแล๊ดแต๊ดแต๋ตามเรื่องตามราว ประสาผู้หญิงถูกทิ้งมา ฮา ๆๆๆ

ขอส่งท้ายปีด้วยการบ่นนนน

เมื่อวาน (วันที่ 30) นางสาวกวาง (ผู้ซึ่งเจ็บคอโคตร ๆ นอนดิ้นไปดิ้นมาทั้งคืน กว่าจะหลับก็เกือบ ๆ ตีสี่) ได้สะลึมสะลือตื่นมาตอนเก้าโมงเช้า ก่อนจะพลันนึกออกว่าเรามีนัดกับผู้ชายคนหนึ่งนี่หว่า??

เมื่อนึกออกดังนั้น นางสาวกวาง จึงได้หยิบโทรศัพท์กดโทรออกไปหาผู้ชายคนนั้นทันที ว่าตกลงมันยังไง ยังต้องเจอกันอยู่อีกหรือเปล่า แต่คำตอบจากผู้ชายคนนั้นก็คือ.......... เหนื่อย.. ไปไม่ไหว (*หมายเหตุ : เขาเพิ่งขับรถกลับจากเขาใหญ่)
ด้วยเหตุผลนั้นทำให้นางสาวกวางรู้สึกเหมือนถูกของแข็งฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างจังงังไป 3 จังหวะ.... เบลอ ๆ แต่ก็พยายามจะไม่เร้าหรือ แต่ยิ่งคุยก็ยิ่งรู้สึกว่าไอ้ผู้ชายคนนี้เสียงฟังดูแจ่มใสกว่ากูซะอีก (กูป่วย เจ็บคอ ยังสปิริตดีกว่ามันเลย) จนสุดท้าย หลังจากคุยกันเป็นระยะเวลาหนึ่ง คุยบ้าง วางสายบ้าง โทรไปใหม่บ้าง บลา ๆๆ นางสาวกวางก็เข้าสู่สภาวะ งอแง กำเริบ

จริงอยู่ว่ามันคงน่ารำคาญไม่น้อยที่นางสาวกวางพยายามรบเร้าผู้ชายที่ไม่อยากเจอตัวเองให้ออกมาเจออยู่ได้ ด้วยวิธีอ้อนปนขู่สารพัดเท่าที่จะนึกออก แต่ผู้ชายคนนั้นเป็นพวกใครบังคับให้ทำอะไรจะยิ่งไม่ทำ (และแน่นอนว่า เวลามันบังคับกูทำอะไร กูต้องทำ... ซึ่งไม่รู้ชาติที่แล้วกูไปฆ่าพ่อมันไว้หรือเปล่า ถึงได้ตามมาจองเวรกูได้ถึงชาตินี้) ดังนั้น การคุยกันในช่วงหลัง ๆ จึงเป็นเรื่องของ ไม้เบื่อไม้เมา คนนึงรำคาญ และคนนึงงอแง (เรื่องนี้ทำให้กูรู้ว่าตัวเองหายแอมนีเซียเกือบจะ 100% แล้ว เพราะกูจำได้ตงิด ๆ ว่าเมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ แต่แย่กว่านี้นิดหน่อย.... คิดว่านะ) ซึ่งลงท้ายด้วยการที่กู (คนที่อาจจะไปฆ่าพ่อมันไว้เมื่อชาติที่แล้ว ชาตินี้เลยต้องทำตามคำสั่งมันทุกอย่าง) ต้องจำนนต่อความดื้อเหี้ย ๆ ของมัน แถมยังน้ำเสียงยโสโอหังของปลายสายอีกที่ทำให้เรา ผู้ซึ่งเป็นเพียงหญิงสาวบอบบาง ไม่อาจลุกสู้ได้

นางสาวกวางวางสายมาเสียใจและเคว้งคว้างอยู่พักหนึ่ง (เสียใจเพราะผิดหวังในตัวผู้ชายคนนั้น และเสียใจที่ตัวเองดันเสียศักดิ์ศรีไปอ้อนวอนมัน เคว้งคว้างเพราะไม่รู้จะไปไหนดี ยกเลิกนัดกับคนก่อนไปแล้ว และบอกแม่ว่าจะออกไปข้างนอกเรียบร้อย) เรานอนเสียใจและเคว้งคว้างอยู่พักใหญ่ ก่อนจะบอกตัวเองให้เลิกโทษตัวเองได้แล้ว เพราะมึงไม่ใช่นางเอกละครหลังข่าว จึงจะได้มีอะไรก็ยอมรับผิดเอาไว้เอง

ใช่... นางสาวกวางผิดที่งอแง ไม่เข้าใจ (ว่าคุณชายท่านเพิ่งขับรถกลับมาจากเขาใหญ่ และเหน็ดเหนื่อยกับการกินดีอยู่ดีตลอดทาง) แต่............ ไอ้คนเบี้ยวนัดมันไม่ได้เบี้ยวครั้งนี้ครั้งแรก!
ครั้งที่หนึ่ง เบี้ยวตอนวันคริสมาสต์... เรานัดว่าจะไปดูมาดากัสก้า2กัน แต่คุณชายคนนั้นก็........... เบี้ยวกู (ด้วยสาเหตุอะไร ลืมไปแล้ว ตอนนั้นไม่สนใจ)
ครั้งที่สอง หลังจากพลาดวันคริสมาสต์ เราก็นัดกันใหม่ในวันเสาร์ถัดมาว่าจะไปดูหนังด้วยกัน แต่ก็...................... รอจนเย็นไม่เสือกโทรมา ให้กูต้องโทรไปเอง เพื่อจะรู้ว่า... หมาป่วย ต้องดูแลหมา............ (แล้วไม่เสือกโทรบอกล่ะจ๊ะ?) ซึ่งนางสาวกวางก็ยัง... เฉย ๆ ไม่เปนไร (ยังไงก็ได้)

และครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 (ในช่วงเวลาติด ๆๆๆ กัน) ที่ถูกเบี้ยว................

ดังนั้น.... นางสาวกวางงอแง... ไม่ใช่เรื่องผิด! อย่ามาโทษที่นางสาวกวางงอแง เพราะสองครั้งแรกนางสาวกวางทำได้ดีมาก ไม่บ่น ไม่ว่า เข้าใจมาตลอด แล้วมันทำให้ฮึกเหิมมมมมมมมมม จนมีครั้งที่สาม เลยรึไง!!!!


ใครต้องเหวี่ยงใครกันแน่ยะ!



ดังนั้น พฤติกรรมเหวี่ยงนางสาวกวางในช่วงท้าย ๆ ที่เราคุยกัน เป็นพฤติกรรมที่ถือว่า ผิดมหันต์ สมควรได้รับการลงโทษอย่างหนักเพื่อให้สาสมกับการเบี้ยวนัดนางสาวกวาง 3 ครั้งแล้วยังมาเหวี่ยงกูอีก (ดอก) ดังนั้นอย่าย่ามใจไปว่าเป็นเจ้ากรรมนายเวรกูแล้วจะทำยังไงกับกูก็ได้ หากยังมีสำนึกดีสังคมดี (รีเจนซี่ บรั่นดีไทย) อยู่ ก็ควรรีบมาง้อกูด่วน อย่าคิดว่านางสาวกวางจะบากหน้าไปง้อ เพราะนางสาวกวางไม่ใช่คนเบี้ยวนัด เรื่องงอแงไม่เกี่ยว อย่ามาเบี่ยงประเด็น ยังไงคนผิดก็คือคนเบี้ยวนัด เพราะถ้าคุณชายไม่เบี้ยวนัด(สามครั้งติด ๆ) นางสาวกวางก็จะไม่งอแง ในเมื่อเป็นปฏิกริยา reflec แบบนี้ ต้นเหตุสมควรรีบมาขออภัยนางสาวกวางด่วนที่สุด เท่าที่จะทำได้

ทำอย่างไรนางสาวกวางถึงจะหายเหวี่ยง

1. โทรมาทันทีหลังเห็นข้อความเหล่านี้
2. ด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม เพราะนางสาวกวางจะเหวี่ยง และกำลังเจ็บคอมาก ดังนั้นอย่ามาแย่งกูเหวี่ยง ขี้เกียจสู้
3. กล่าวคำขอโทษเป็นสุนทรพจน์ ความยาว 5 นาทีเป็นอย่างต่ำ
4. พานางสาวกวางไปดูมาดากัสก้า2 ก่อนมันจะออกจากโรง
5. พานางสาวกวางไปดูดบารากุ ก่อนวันที่ 7 มกรา
6. พานางสาวกวางไปกางเต้นท์ที่เขาใหญ่ ก่อนตาย

หกข้อมึงทำได้ไหม!!

และถ้าหากไม่ทำ จะเกิดอะไรขึ้น

1. นางสาวกวางจะเหวี่ยงต่อไปอย่างไร้จุดหมาย ซึ่งจะเหนื่อยมากหากไม่มีคนง้อ
2. นางสาวกวางจะไม่พาไปดูดบารากุ (กลัวปะ)
3. ของที่เหลืออยู่กับเรา 3 ชิ้นจะเสียเปล่า สิ้นเปลืองทรัพยากรทางธรรมชาติมาก ๆ
4. คุณชายจะไม่มีตุ๊กตาหน้ารถน่ารัก ๆ แบบนางสาวกวาง (แล้วจะเสียใจ)

ทุกข้อดูน่ากลัวมาก ๆ ดังนั้นง้อกูด่วน
ปล. นัดหมอเลื่อนเป็นหลังวันเด็กแล้ว เพราะอาจต้องไปค่ายเด็ก (หมอบอกว่าช่วยไปทำอะไรให้เส็ดก่อนแล้วค่อยมาทีเดียวได้ไหม เหอ ๆๆ) ไม่ได้เลื่อนให้แก (นะยะ) อย่าหลงตัวเอง (เข็ดแล้ว แม่ง.. เลื่อนนัดให้ก็ไม่เสือกมา วันหลังอย่าหวังว่ากูจะยอมเลื่อนนัดคนอื่นให้มึงอีก โกรดดดดด สัด)
ปปล. ที่ถามตอนอยู่เขาใหญ่.... วันที่ 6 ถือว่าใช่ ก็มาละกัน
ปปปล. ถ้าวันที่ 6 ยังเบี้ยวอีก ก็คงได้เจอกันอีกทีปลายเดือนจริง ๆ เหอ ๆๆ



หลังจากโดนผู้ชายเบี้ยวนัดจนเสียศูนย์ไปพักใหญ่แล้ว เราก็เชิดใส่สะบัดบ๊อบด้วยการไปปาร์ตี้ที่บ้านสิงโตตามที่เพื่อน ๆ ชวนไว้ เย้ ๆๆ คิดถึงบ้านสิงโตม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ถึงมากที่สุด

นัดกับป่านไว้ที่สถานีห้วยขวางตอนบ่ายสาม มีต้อด้วย เราใส่ชุดนิสิตไปว่ะ (เรียบร้อยสุด) เนื่องจากบอกแม่ว่าจะไปเรียน เพราะไม่งั้นไม่ได้ค่าขนม (ฮา... อีลูกเลว) เจอกะป่านและต้อที่ห้วยขวางแล้วก็ดำดินไปหาคนอื่น ๆ ต่อที่หัวลำโพง มี เม เปิ้ล นัท ต้น รวมกันได้เจ็ดคน โบกแท็กซี่สองคันไป คัน นัท ต้น เม บอกจะไปรับแอนที่เดอะมอบางแคก่อน (แล้วก้อไม่บอกกูนะว่าจะไปเดอะมอบางแค.... ได้ข่าวว่าใกล้บ้านกูเชียะ) ส่วนคัน ป่าน เปิ้ล ต้อ แล้วก็เรา ล่วงหน้าไปบ้านสิงโต เพื่อทำการดักเจ้าป่า ไม่ให้หนีออกจากบ้านไปก่อน เหอ ๆๆ

เรื่องของเรื่องก็คือ สิงโตมีนัดกับเพื่อนที่ รร เก่า ว่าจะไปหาอะไรกินตอนหกโมง ม๊ายยยยยยยยยยยยยยย สิงโตจะเบี้ยวเราอีกคนเหรอ Y____Y ไม่จิงงงงงง ไม่ยอมมมมมม

ไปถึงบ้านสิงโต เจ้าบ้านก็กวนตีนโดยการกดรีโมทปิดประตูไม่ให้พวกกูเข้า (ไอ้เลว) แอบฮาพี่แท็กซี่ที่มาส่งถามว่า "นี่บ้านเหรอน้อง" 5555 เพื่อนหนูไฮโซ พี่ต้องเข้าใจ
แม่งกดรีโมทปิดประตูบ้านไม่ให้กูเข้า ต้องโวยวายอยู่พักหนึ่งกว่ามันจะยอมกดเปิด แล้วพอเปิดก็เสือกหาเจ้าของบ้านไม่เจออีกว่าอยู่ไหน สรุปมันนั่งในรถแล้วหย่อนเท้ามาตบ ๆ กับพื้นแบบโคตรเท่ห์ (กูนึกว่าพระเอกหนังฮ่องกง) แต่ขอโทษเหอะ เป็นสิงโตว่ะ ไม่เกิดอารม 55555
แต่ชอบรถสิงโตมากกกกกกกกกกกกกกกก มาสด้า MX5 สีแดงงงง สปอร์ตสองประตูอะ แม่งหล่อสัด (รถนะ รถ) กูอยากเป็นตุ๊กตาหน้ารถว่ะ เอากูไปนั่งหน่อย Y____Y ได้นั่งแต่รถกระบะสิงโตว่ะ 55555

ไปถึงแล้วก็หวัดดีแม่ แล้วก็ขึ้นห้องสิงโตกัน เช๊ดดดดดดดดดดดด มันจัดห้องใหม่!!! ที่นอนที่เคยกว้างมากมายขนาดนอนได้ยี่สิบคน (เว่อไปนิด) ตอนนี้ถูกเก็บมาซ้อนกันจนสิงโตนอนได้คนเดียวแล้ว แถมยังมีพร็อบใหม่มากมาย ที่เด่นที่สุดก็คือ เครื่องทำกาแฟ!!!!!!!!!!!!!!!!! (เพื่อนกูมันเอาจริงเว้ยเฮ้ย)
มันมีเครื่องทำกาแฟไว้ในห้องว่ะ (อาการหนัก) ซื้อมาเครื่องละสี่หมื่น... ช่วยบ้าง... มึงจะเปิดร้านเหรออออออออออ แถมยังมีหน้าบ่นอีกว่าเครื่องไม่ดี เพราะเล็กเกินไป เลย บลา ๆๆ (อะไรไม่รู้) บ่นว่าถ้าจะให้ดีต้องซื้อเครื่องใหญ่ เป็นแสนว่ะ... พวกกูต้องรีบเบรคว่าอย่าซื้อเชียวนะเมิง!!! ถ้ามาห้องมันคราวหน้าเจอเครื่องทำกาแฟใหญ่กว่าเดิมกูทืบแน่ เสียดายตังงงง

แล้วก็บลา ๆๆ อ้อนสิงโตกันไม่ให้ไปหาเพื่อน (เลวว่ะ 5555) สิงโตดูคิดหนัก คิดไปคิดมาสิงโตก้อ.................. ไม่ไป อยู่ปาร์ตี้กะพวกเรา เย้!!!! (น่ารักกว่าไอ้คนเบี้ยวนัดเมื่อเช้าเป็นไหน ๆ) ซักพักคนที่เหลือก็ตามมาสมทบ เราเปลี่ยนเสื้อผ้า เอากางเกงบอลของสิงโตมาใส่ เออใช่ ลืมเล่าไปว่าตอนก่อนเข้าห้องสิงโต แม่งกวนตีนอะไรกูไม่รู้ (ซักอย่าง) กูแบบหมั่นไส้ ยกขาจะถีบมัน โดยลืมตัวว่าใส่กระโปรงสอบอยู่ เหอ ๆๆๆ กระโปรงขาดดังแคว่กกกกกกกกกกกกก เซ็งเลย -*-.... ดีว่าน้องสิงโตเรียนแฟชั่นดีไซน์ เลยมีจักร เค้าเอาไปเย็บให้ 555 ขอบคุณค๊าาา

เปลี่ยนเสื้อผ้ากันเส็ดก็ลงไปกินข้าว อาม่าสิงโตทำกับข้าวเลี้ยงคนทั้งกองทัพอีกแล้วว่ะ กูกินกันไม่หวาดไม่ไหว แถมยังรีฟิลอีกต่างหาก มีเติมเรื่อย ๆๆๆ (พุงจะแตกอยู่แล้ว) อย่าให้เล่าว่ามีอะไรบ้าง จำไม่ได้จริง ๆ กินอย่างเดียว รู้แต่เยอะมากกกกกกกกกกกกกกกก เรากินข้าวไปสองจาน อร่อยอะ แล้วแม่สิงโตก็เอาขนมปังมาให้กินอีก เป็นขนมที่บ้านสิงโตได้มาเป็นของขวัญปีใหม่ อ่านชื่อยี่ห้อไม่ออก เปนภาษาฝรั่งเศส (ไฮโซว่ะ) ลองกินดูอร่อยมากกกก มันก็คือหนมปังลูกเกด แต่หนมปังเหมือนอบกับรัมด้วย หรืออะไรซักอย่าง ชอบ ๆๆ นั่งแทะตลอดงานเลยกู อ้วนนนน

กินกันอิ่มแล้วก็ไปตีแบตย่อยกัน มาบ้านสิงโตก็ตั้งหลายครั้ง เพิ่งรู้ว่านอกจากมีสระว่ายน้ำแล้วยังมีโรงยิมด้วย!!? (จะอลังไปไหน เพื่อนกู) คือจริง ๆ มันอาจจะเป็นสำนักงานเก่า แต่ตอนนี้ถูกทำเป็นโรงยิมเรียบร้อย มีเส้นแบ่งสนามเสร็จสรรพ พร้อมเน็ต เหอ ๆๆ ก็โอน้อยออกจับคู่กันตีแบต กูได้คู่กับสิงโตว่ะ 555555 ล่มจมเพราะกูแน่เมิงงง แล้วไม้แบตบ้านนี้จะเยอะไปไหน คิดดูว่าไปกัน 9 คน แต่มีไม้แบตประจำตัวทุกคนอะ ไม่ต้องแย่งกัน เหอ ๆๆ

เล่นคู่กะสิงโต ดูเป็นอะไรที่ป่วนว่ะ สิงโตแม่งตีเก่งนะ แต่กูเล่นลูกติ๊งหน่องชิบหาย ฮาตอนเวลาเสิร์ฟแล้วกูเสิร์ฟแบบมืออาชีพไม่เป็นว่ะ ไอ้พวกเอาลูกวางไว้หน้าไม้แบตแล้วตีอะ กูต้องโยนลูกขึ้นฟ้าแล้วตีว่ะ (เหมือนเด็กประถม) ซึ่ง..... อีต้อจะรับไม่ได้ 555555 สงสัยปัญญาอ่อนเกินไป แต่ยังไงก็เหอะ ทีมกูชนะเลิศนะเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

เล่นอีกรอบ เปลี่ยนทีมคู่กะต้อ ฮาาาาาาา เลยทีนี้ 555 อีต้อบอก "กูเตรียมใจไว้แล้ว" ก๊ากกกกกกก มึงดูถูกกูว่ะ (ถูกแล้ว) คราวนี้แพ้ราบคาบ ได้ที่โหล่เลยทีเดียว (สูงสุดคืนสู่สามัญ) ฮา..... แล้วก็ผลัดมาเล่นเดี่ยวกัน บลา ๆๆ เหนื่อยมากกกกกกกกกกก อะ ร้อนยังกะห้องซาวน่า แถมออกมายังปวดแขนจนแขนจะหลุด เหอ ๆๆ จำได้ว่าออกมาแล้วยกอะไรไม่ได้เลย มือสั่นนนน

เล่นแบตเส็ดขึ้นไปอาบน้ำกัน แล้วลงมาร้องเกะต่อ สิงโตได้โปรแกรมใหม่อะไรของมันไม่รู้มา อย่างเจ๋งงงงง เพลงโคตรเยอะและมีเอ็มวีทุกเพลง เยี่ยมมม ร้องเพลงกันแบบกระหน่ำซัมเมอร์เซลส์ แต่กูกะเปิ้ลแดกข้าวกันอีกรอบว่ะ (มื้อดึก) 55555 รู้แล้วว่าอ้วนแต่อยากกินอะ Y___Y งานนี้เป็นงานโนแอลนะ เพราะไม่ค่อยได้กินเหล้าเลย กินแต่น้ำส้มทิปโก้ น้ำส้ม 100% 555 โคสะนาซะหน่อย อร่อยดี ชอบ แล้วสิงโตก็ชงคอกเทลให้กิน อ่าาา หวาน ๆๆๆ

พออิ่มก็เริ่มไปร้องเพลง แล้วดึก ๆ ยุ้ยก็มาสมทบ ตอนอียุ้ยมาคือทุกคนกำลังหนาวมาก เลยปิดแอร์ แต่พอยุ้ยมายุ้ยบอกร้อน แล้วเปิดแอร์เฉยเลย T___T กูเส้าว่ะ หนาวสาดดดดดดดดดด

หลังจากอิ่มตัวกับการร้องเกะแล้ว กูก็ไปนั่งเก้าอี้นวดบ้าง (นำเทรนด์โดยแอนและเม) โห....... แม่งสบายสาดดดดด อยากได้ไว้ที่บ้านอะ Y___Y นั่งแบบว่าเคลิ้มเลย จะหลับคาเก้าอี้อยู่แล้ว เหอ ๆๆ นั่งนานมาก จนเริ่มปวด ๆ 5555 เลยถอนตัว แล้วก็ไปนอนบนโซฟาต่อ จริง ๆ ตอนนั้นง่วงแล้ว อยากขึ้นไปนอนบนห้อง แต่สิงโตแม่งขู่กูเรื่องกุมารว่ะ รับไม่ได้ กุไม่กล้านอนคนเดียว ขออยู่กะเพื่อนนนนนนนน T___T

อยู่ในห้องไม่ไหวอะ เลยต้องออกมาเม้ากะต้อกะป่านข้างนอก ก็บลา ๆๆ ต้อสูบบุหรี่ว่ะ เราไม่สูบ ไม่คิดอยากด้วย อืม.... เก่งว่ะ อยากอวดต้น แต่ไม่เป็นเรื่องว่ะ 55555

นั่ง ๆ ซักพัก พวกผู้ชายที่ไปแทงสนุ้กกันก็กลับมาร้องเกะ (อีสิงโตแหกปากดังมาก กูจะบ้าตาย) พอแหกปากจนพอใจแล้วก็พาเราขึ้นไปนอน เย้ ๆๆ เรายึดเตียงสิงโต (ที่เอาลงมาต่อกันแล้ว นอนได้หลายคนเหมือนเดิม) แชร์ผ้าห่มกะแอน อุ่น และ หลับ สบายยยยยยยยยยยย


ก่อนนอนเราแทบจำไม่ได้ว่าเคยถูกใครทำให้เสียใจเอาไว้...
เรารู้แต่ว่าเรามีเพื่อนที่ดี คอยอยู่ข้าง ๆ เราตลอดเวลา แล้วเราจะไขว่คว้าหาคนที่เขาไม่ได้รักเรานักหนาทำไม... ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนมาก ๆ ที่ทำให้วันของกวางกลับมาสดใสอีกครั้ง ทุกคนไม่เคยรู้หรอก ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา คนที่ช่วยชีวิตกวางคือทุกคน คนที่ฉุดกวางออกมาจากโลกเลวร้ายใบนั้นได้ก็คือทุกคน และคนที่ประคับประคองความรู้สึกที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของกวางก็คือทุกคน กวางอาจเป็นเพื่อนที่ไม่ดีนัก บางครั้งก็ทำตามแต่ใจตัวเองอย่างร้ายกาจ บางครั้งก็ทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ฟังคำเตือนใคร แต่ทุกคนก็ยังพร้อมจะอ้าแขนรับกวางที่ซมซานกลับมาเสมอ ทุกคนก็ยังพร้อมที่จะทำให้กวางยิ้มและหัวเราะออกมาจากใจได้เสมอ

รักนะจ๊ะ
ขอบคุณที่อยู่ข้างกันเสมอ
อย่าลืมโปรแกรมหน้านะ!