วันนี้ว่าง (หลังจากดูคอฟฟี่ปริ้นและเพ้อถึงคุณฮันซองเรียบร้อยแล้ว) เลยได้ฤกษ์หยิบเอา Monophonic ที่คุณ inofan แปลไว้มานั่งอ่าน (จริง ๆ เขาแปลไว้นานแล้ว แต่เป็นโรคเห็นตัวภาษาปะกิดพรืด ๆ แล้วทนไม่ได้ ต้องทำใจก่อน) อ่านแล้วก็เลยแปลเก็บไว้เป็นภาษาไทย เผื่ออยากอ่านอีกจะได้ไม่ต้องทำใจใหม่ (ฮา..) แอบแปะไว้ตรงนี้ละกัน ไม่รับประกันความถูกต้อง (มั่วล้วน ๆ)
จาก Chapter 5 : Life Style & Identity (16 ID)
แปะพาร์ท 2 (Hobby) เน้อ.... เพราะพาร์ท 1 (Music) ขี้เกียจอ่าน (ทำไมกรูเลวงี้) เอาพาร์ท 2 ก่อน ตลกดี 555 (ตามใจเห็ดเห็น ๆ)
Here we Goooooo
---------------------------------------------------------
I. Music
II. Hobby
งานอดิเรกเหรอ... ไม่ค่อยจะมีอะไรที่เรียกว่างานอดิเรกได้แหะ (หัวเราะ) ดนตรีเป็นงานอดิเรกของผม แต่ก็เป็นงานด้วยเหมือนกัน ผมจะเปลี่ยนความสนใจไปเรื่อย ๆ น่ะ บางทีก็ชอบดู DVD ยิ่งถ้าได้เริ่มดูแล้ว ถึงกับหมกมุ่นไป 2 - 3 อาทิตย์เลยก็มี หลังจากนั้นก็จะคิดว่า "จบแล้วโว๊ย!" (หัวเราะ) แล้วก็จะเปลี่ยนไปสนใจอย่างอื่นต่อ
เป็นคนไม่ค่อยสนใจอะไรนาน ๆ ?
ก็คงอย่างนั้น.. ยกเว้นเรื่องของดนตรีนะ ส่วนงานดิเรกอย่างอื่นไม่ค่อยอยู่ทนหรอก ว่าแต่ตกลงงานอดิเรกต้องเป็นแบบไหนล่ะ? สะสมสแตมป์เหรอ? (หัวเราะ)
สะสมสแตมป์งั้นเหรอ... ฟังดูแก่ ๆ นะ (หัวเราะ) งานอดิเรกก็อาจจะเป็น ดูหนัง ฟังเพลง ไม่ก็ขับรถ ไง
อืม.. ถ้างั้นเป็นขับรถก็แล้วกัน ไม่ใช่โมรถ หรือ แข่งรถ นะ แค่ขับน่ะ ถึงจะเป็นระยะทางสั้น ๆ แต่ผมก็ชอบขับรถ
ทำไมถึงชอบล่ะ
ผมชอบเวลาที่อยู่คนเดียวแล้วได้ฟังเพลงที่ชอบ ผมชอบช่วงเวลาแบบนั้นมากเลยนะ การได้มองวิวทิวทัศน์จากหน้าต่างโดยมีเสียงเพลงคลอไปด้วยเนี่ย เป็นความรู้สึกที่ดีมากจริง ๆ
เริ่มชอบตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?
ตั้งแต่ได้ใบขับขี่นั่นล่ะ ก็กลายเป็นงานอดิเรกไปเลย.. แล้วมีอะไรอีกล่ะที่คุณว่าพอจะเป็นงานอดิเรกได้? (หัวเราะ)
ผู้ชายส่วนใหญ่ถึงจะโตแล้วก็ยังชอบเล่นเกม ต่อโมเดลนะ
อา... ผมไม่เล่นเกมน่ะ ถึงจะซื้อมาก็ไม่ได้เล่น (หัวเราะ)
หมายความว่าไงเนี่ย?
ก็จะซื้อต่อเมื่อพอใจน่ะ แต่หลังจากเพลย์ 2 มาก็ไม่ได้ซื้ออะไรอีกเลย บางครั้งผมก็ติดเกมนะ คุณรู้จัก RPG รึเปล่า เกมภาษาน่ะ
อย่างพวก Dragon Quest?
ใช่ แต่ว่าไม่ได้เล่นอันนั้นหรอก เล่นแต่ที่ง่าย ๆ น่ะ เช่น... ไอ้ที่แบบ ยิงอย่างเดียว (หัวเราะ) ผมจะเป็นประเภทที่ว่า ถ้าได้ลองเริ่มเล่นแล้ว เกมไม่เคลียร์ผมก็จะไม่เลิก เช่น เกม Donkey Kong เป็นต้น (หัวเราะ) (1 / 2)
นึกถึงสมัยโชวะเลย! (หัวเราะ) (หมายเหตุ : โชวะเป็นช่วงปี 1926 - 1989 ของญี่ปุ่น)
เวลาของผมหยุดอยู่แถว ๆ นั้นแหละ (หัวเราะ) แต่ผมไม่ชอบอ่านสูตรเกมนะ เวลาเล่นเกมฟุตบอลกับเพื่อนนี่ จะยิง จะเตะ จะตั้งรับ มีปัญหาตลอด (ยิ้ม) กว่าจะรู้ว่าต้องใช้ปุ่มไหนทำอะไรนี่นานเหมือนกัน (หัวเราะ)
นึกว่าคุณจะจัดการกับเครื่องมือยุ่งยากแบบนี้ง่าย ๆ ซะอีก
อย่างที่บอกว่าผมไม่ชอบอ่านคู่มือนั่นแหละ ได้แต่ลองทำไปเรื่อย ๆ บางทีก็มึนเหมือนกัน แม้แต่กับเครื่องดนตรีก็เถอะ (หัวเราะ) เดี๋ยวนี้ผมใช้คอมพิวเตอร์ทำเพลงตลอด แต่ก็ไม่ได้รู้หรอกนะว่าว่าไอ้ที่ใช้อยู่มันเรียกว่าอะไร (หัวเราะ)
คุณดูเป็นคนที่ทำอะไรตามสัณชาตญาณนะ เลยกลายเป็นคนที่ทำเรื่องน่าทึ่งแบบที่คนอื่นคาดไม่ถึงได้
อ่าฮะ.. บางทีก็มีอะไรที่ทำได้โดยบังเอิญเหมือนกัน จะหาว่าเป็นข้ออ้างรึเปล่า? (หัวเราะ) อ๋อ.. แล้วก็พวกเฟอร์นิเจอร์ที่ต้องประกอบเองอะ ผมก็ประกอบผิดบ่อย ๆ เพราะไม่ยอมอ่านคู่มือไง
แล้วไม่คิดจะอ่านคู่มือบ้างหรือไง? อะไร ๆ มันอาจจะดีขึ้นก็ได้นะ (หัวเราะ)
ไม่! ไม่อ่านหรอก! (หัวเราะ)
ไม่ลำบากเหรอ ตอนทำพลาดแล้วต้องเริ่มใหม่หมดเลยน่ะ?
อืม.. บางทีผมอาจจะวิปริตนะ ชอบทรมานตัวเองอะ (หัวเราะ)
นอกจากนั้น ที่คุณบอกว่างานอดิเรกเปลี่ยนไปบ่อย ๆ แล้วตอนนี้คืออะไรล่ะ?
ไม่มีน่ะ.. อย่างช่วงนี้ถ้าว่างก็จะออกไปกินข้าวเย็นกับเพื่อน นี่อาจจะเป็นงานอดิเรกก็ได้นะ
เป็นคนชอบสังสรรค์เหรอ
อืม.. ไม่ขนาดนั้นหรอก ผมขี้อายน่ะ แต่ก็ชอบที่จะอยู่กับใครซักคนนะ
หมายถึงเพื่อนสนิทเหรอ?
ใช่ ตอนอยู่มัธยมไม่เคยอยู่บ้านตัวเองเลย เพราะไม่ชอบอยู่คนเดียว อยู่กับเพื่อนดีกว่า สงสัยจะขี้เหงาน่ะ
แต่เมื่อกี้คุณเพิ่งจะบอกว่าชอบขับรถคนเดียวไม่ใช่เหรอ นึกว่าจะชอบอยู่คนเดียวซะอีก?
เอ่อ... อันนั้นมันไม่เหมือนกัน! (หัวเราะ) อธิบายยากหน่อยนะ คือผมอยากจะอยู่คนเดียว แต่ในเวลาเดียวกันก็อยากจะรักษาสัญญา ถ้านัดไว้แล้ว.. ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปตามสถานการณ์นั่นแหละ คือถ้านัดไว้ว่า "เฮ้ย! ไปกินเหล้ากัน!" ก็จะไม่เบี้ยวแน่นอน (ยิ้ม) พยายามไปตามนัดน่ะ
เดาว่าคุณจะต้องเป็นขาประจำเวลาทุกคนนัดกันไปทานข้าวข้างนอกงั้นสิ?
ใช่เลย เพราะว่านอกจากผมจะสนใจเรื่องของดนตรีแล้ว การขับรถ กับทานข้าวนอกบ้าน ผมก็ชอบเหมือนกัน ไม่ว่ามันจะเรียกว่างานอดิเรกได้หรือไม่อะนะ ไม่เกี่ยวกับว่ายังเป็นวัยรุ่น หรือเลยช่วงอายุ 20 มาแล้วหรอก เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ตอนออกไปทานข้าวนอกบ้านมันก็สนุกเสมอ นอกจากจะเมานั่นแหละถึงได้ยุ่งยาก ไม่เคยมีใครทำหน้าบูดแล้วพูดว่า "แย่หวะ!" บนโต๊ะกินข้าวหรอกนะ จะมีก็แต่รอยยิ้มแล้วก็เสียงหัวเราะทั้งนั้น ผมชอบกินบรรยากาศ แล้วก็ดูเพื่อน ๆ สังสรรค์กันน่ะ
เข้าใจแล้ว.. แล้วปาร์ตี้พวกนี้มีแอลกอฮอล์ด้วยรึเปล่า?
ร้อยเปอร์เซ็นต์! (หัวเราะ) โตแล้วนะ หลักฐานของการโตเป็นผู้ใหญ่ไง (หัวเราะ)
เดาว่าชอบดื่มแน่ ๆ แต่คุณก็ชอบทานข้าวไป ดื่มไป แล้วก็คุยกับเพื่อน ๆ ด้วย ใช่ไหม?
ไม่มีเหล้าก็ไม่ตายหรอก
แล้วอยู่บ้านคุณดื่มด้วยรึเปล่า?
บางทีก็จิบไวน์ซักแก้วระหว่างฟังเพลงแจ๊ซ (หัวเราะ)
(หัวเราะ) เมาบ่อยรึเปล่า?
ไม่เมา (หัวเราะ) แค่ฟังเพลงแจ๊ซ หรือไม่ก็ คลาสสิก แล้วก็อ่านพวกหนังสือบทกวี
ออกไปทานข้าวกับนักดนตรีด้วยกันบ้างไหม?
จะมีก็แค่สองสามคน
แล้วนอกนั้นล่ะ?
มีคนหลายประเภท.. เช่น นักกีฬา นักธุรกิจ ช่างทำผม หรือไม่ก็พนักงานร้านเสื้อผ้า มีหลายอาชีพเลยล่ะ
รู้จักพวกเขาได้ยังไง?
แนะนำต่อ ๆ กันมา หรือบางทีเราก็เป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว
---------------------------------------------------------
Hed Notes :
- สรุปได้ว่าเป็นผู้ชายจับจด (เปลี่ยนค.สนใจไปเรื่อย ๆ) แถมยัง ดันทุรัง (ของพังเพราะคู่มือไม่ยอมอ่าน)... น่ารักก็น่ารักวะ -_-"....
- จิบไวน์.. ฟังเพลงแจ๊ซ.. อ่านบทกวี....... เดี๋ยวนะ.... นี่คนให้สัมภาษณ์เป็นอิโนรันแน่เหรอ T___T (*พยายามกระชากวิญญาณ RK ออกจากร่างอิโนะจัง T___T)
- ตอนมัธยมไม่อยู่บ้านตัวเอง.... แล้ว.... ไปอยู่บ้านตี๋ที่ไหน... คะ... พี่ชาย (คิก ๆๆๆ)
บทความนี่ไม่ควรนำไป repost ที่ไหนนะคะ (ไม่ได้หวง แต่จะบอกว่า...) เพราะมัน unofficial อย่างร้ายกาจ... แบบว่า inofan เค้าก็ออกตัวว่าเขาแปลไม่เก่ง (แจ๊ป -> อิ้ง) เห็ดก็จะออกตัวอีกทีว่า เห็ดเองก็แปลไม่เก่ง (อิ้ง -> ไทย)... สรุปว่า มั่วมา 2 ทอด เชื่อถือได้ยากนิดหน่อย (5555555) แปะเอาฮา ๆ (หาเพื่อนเม้า) ก็อ่านเอาฮา ๆ (ไว้เม้ากันหนุก ๆ) เนอะ ^____^ (เรื่องของเรื่องคือไม่อยากให้ repost ที่อื่นเพราะอับอายนั่นเอง)
Monophonic scans Part04. - Final Set ก็อัพเส็ดเรียบร้อยแล้วค่ะ เช็คได้ที่ LJ / Futari no / Pyrolinx เน้ออ (ขี้เกียจหา url มาแปะแระ)
edit @ 3 May 2008 12:06:58 by เห็ด
